alt

ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ,ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ,(σελ.64-70)

Θυμάμαι,οτι πήρα με ενθουσιασμό και λαχτάρα να διαβάσω το βίο του π. Αρσενίου του Καππαδόκου,οταν έμαθα οτι το βιβλίο το έγραψε ο γέροντας Παισιος.Ετσι,κλείστηκα μόνος μου σε ένα κελλί της Ι.Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους,που είναι και το πλησιέστερο μοναστήρι στο κελλί του γέροντα,και ρουφήχθηκα μέσα στο βιβλίο.

Διάβαζα και εντυπωσιαζόμουν.<<Ρέ παιδί μου,δέν έχουν μόνο οι γιόγκι δυνάμεις.Και τούτος εδώ ο παπάς πρέπει να ήταν μεγάλος γιόγκι>> σκεφτόμουν.Ενώ είχα προηγουμένως διαβάσει διάφορα ινδουιστικά βιβλία για τη ζωή κάποιον μεγάλων γιόγκι,πρώτη φορά διάβαζα για κάποιον Χριστιανό Άγιο.Απορούσα!<<Ώστε υπάρχουν και στην Ελλάδα και στο Χριστιανισμό τόσο πολύ εξελιγμένοι πνευματικά άνθρωποι!!>>.Τότε δεν ήμουν σε θέση να ξεχωρίσω την μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε έναν ορθόδοξο Άγιο και έναν ινδουιστή γκουρού.Μου φαινόταν το ίδιο.

Συνέχιζα το διάβασμα και εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο απο την αγία ζωή του π.Αρσενίου! Ξαφνικά άρχισα να ακούω κρότους μέσα στο δωμάτιο.Σαν να έσκαγαν μικρά δυναμιτάκια στον αέρα του δωματίου.Πετάχθηκα έκπληκτος και κοίταζα με ανησυχία και απορία γύρω μου.Δέν μπορούσα να εντοπίσω τίποτα.Συνέχισαν να σκάνε,να δημιουργούνται κρότοι στον αέρα απο το τίποτα μπροστά στο πρόσωπο μου,δίπλα στο αυτί μου,πάνω,κάτω,δεξιά,αριστερά.Μέρα μεσημέρι.Κοιτούσα σαν χαζός γύρω μου.Ανήσυχος.Φοβισμένος

Εφυγα απο το δωμάτιο και πήρα το μονοπάτι για το κελλί του γέροντα Παίσιου.-Γέροντα,τό και τό μου συνέβη του είπα ανήσυχος.Γέλασε!-Μή φοβάσε μου είπε,το ταγκαλάκι=ο δαίμονας,σε πειράζει!Είδε την ωφέλεια που είχε η ψυχή σουόταν διάβαζες το βιβλίο και προσπάθησε να σε σταματήσει.Μή φοβάσαι,δεν είναι τίποτα.Με  στην αγκαλιά του με σταύρωσε και με έδιωξε ησυχασμένο.

Λές να υπάρχει διάβολος στα αλήθεια!!όπως μου λέει ο γέροντας?Αναρωτιόμουν στο δρόμο.Φυσικά δέν είχα δεχθεί την εξήγηση του γέροντα.Διάβολος??!!Στον εικοστό αιώνα!!?Δεν το χωρούσε το μυαλό μου,η κουλτούρα μου,η μόρφωσή μου,η κοσμοθεωρία μου,η ιδεολογία μου.Μου φαινόταν πολύ τραβηγμένο.Απο την άλλη μεριά,τί ήταν αυτό που έγινε?Αμηχανία...Απορία...Ασε να δούμε παρακάτω,θέλει ψάξιμο το πράγμα,σκέφτηκα.

ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ!

Κάποια άλλη φορά,βρισκόμουν πάλι στο Κουτλουμούσι.Μόνος στο δωμάτιο,διάβαζα κάποιο χριστιανικό βιβλίο.Ξαφνικά μου ήρθε η επιθυμία να προσευχηθώ.Ας δοκιμάσω σκέφτηκα,και τον χριστιανικό τρόπο,να δούμε τι διαφορά έχει η προσευχή απο τον διαλογισμό.Να το νιώσω στην πράξη.Βέβαια δέν ήξερα πως προσεύχονται.Γνώριζα αρκετά για τον διαλογισμό,αλλα τίποτα για την προσευχή Θα γονατίσω ,σκέφτηκα,και θα μιλήσω στο Χριστό.Εξάλου,ο Χριστός είναι καλός!Έίτε μεγάλος γιόγκι ήταν,είτε οτιδήποτε άλλο,το σίγουρο ήταν οτι είναι καλός.Δεν έχω να φοβάμαι τίποτα απο Αυτόν.

Σηκώθηκα απο το κρεβάτι και γονάτισα.Μόλις ακούμπησα στο πάτωμα τα γόνατα,άκουσα κάτι άγρια ουρλιαχτά έξω απο το παράθυρο.Πετάχθηκα φοβισμένοςΚοίταξα αμέσως έξω απο το παράθυρο.Μεσημέρι,ζέστη,δεν κυκλοφορούσε τίποτα σε μεγάλη απόσταση.Όμως ακόμα άκουγα τα ουρλιαχτά.Τα έχασα!Φοβήθηκα!

Άσε...που πάω να μπλέξω,σκέφτηκα.Σταμάτησα,έφυγε κάθε διάθεση για προσευχή.Μόλις είχα δεχτεί μιά απειλή,απο κάτι πολύ άγριο και δυνατό.Μηπως ξέρω τι γίνεται?...Βρισκόμουν στο σκοτάδι,να παλεύω στα τυφλά με κάτι άγνωστο.Υποχώρησα σε υπαρξιακούς χώρους που γνώριζα.Ένιωθα οτι πήγα να κάνωενα μικρό βήμα,μιά είσοδοσε έναν πνευματικό χώρο,σε έναν υπαρξιακό χώρο αν προτιμάτε,και κάποιος μου έκλεισε άγρια,κατάμουτρα την πόρτα.Δεν ήμουν καθόλου ευπρόσδεκτος.Ομως με έτρωγε μέσα μου.Τί ήταν αυτό πάλι?Δεν μπορούσα να το αγνοήσω,είχε συμβεί.

Μετά απο μέρες,πήγα πάλι στον γέροντα.Γέροντα έτσι και έτσι.Αυτό μου συνέβηκε.Με κοίταξε με πολλή αγάπη.Μου έπιασε το χέρι και κοιτούσε μέσα στα μάτια μου.Ένιωθα την μεγάλη του αγάπη,το μεγάλο του ενδιαφέρον για μένα προσωπικά.Μή φοβάσαι,οι δαίμονες είναι!!πάνε να σε φοβίσουν,να μην πάρεις τον καλό δρόμο!Δεν επιτρέπει ο Θεός να σου κάνουν κακό!Τους έχει δεμένους!Μόνο να φωνάζουν σαν τα σκυλιά μπορούν.Μη φοβάσαι!Κοντά στον γέροντα δεν φοβόμουν.Γενικά δέν φοβόμουν.Ίσως απο άγνοια κινδύνου,ίσως απο επιπολαιότητα.

Έφυγε,πέρασε το γεγονός...Συμπέρασμα δεν έβγαλα!...Τον γέροντα τον συμπαθούσα πολύ,αλλά τα λόγια του δέν τα πίστευα όλα.Δε χωρούσαν μέσα μου...Βρισκόμουν μετέωρος.Δεν πατούσα πουθενά.Δεν γνώριζα τι να πιστέψω,πως να ερμηνεύσω το γεγονός!...

alt

Ο ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Βρισκόμουν στην μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους.Ένα πολύ όμορφο,παραθαλάσσιο μοναστήρι,κάμποσες μέρες φιλοξενούμενοςΈνα απογευμα έπιασα κουβέντα με κάποιον σεβάσμιο μοναχό.Ημασταν μόνοι στη βιβλιοθήκη που υπάρχει στο αρχονταρίκι της μονής.Γέροντα,θέλω να με μάθετε να προσεύχομαι,του είπα κάποια στιγμή.Να προσεύχεσαι?με ρώτησε με απορία.Έπηρεασμένος απο τα ινδουιστικά,φανταζόμουν οτι θα υπάρχει κάποια ιδιαίτερη μέθοδος,κάποια τεχνικη...κάτι σαν τον διαλογισμό.

Ναί γέροντα,τι πρέπει να κάνω για να προσευχηθώ?Τί να πώ?πως πρέπει να κάτσω?Κατάλαβε την μεγάλη μου άγνοια,αλλά δεν έδειξε τίποτα.Νά,κοίτα να δείς...απλά.Πρέπει να είσαι απλός.Θα κάτσεις ήσυχα σε μιά γωνιά και θα μιλήσεις στον Χριστό σαν να ήταν κοντά σου και να σε άκουγε.Είναι μπροστά και σε ακούει...θα τα πείς σαν να μιλούσες σε κάποιον φίλο σου.Καθως όμως συνέχιζε να μου μιλάει,ενιωσα κάτι κακό,περίεργο,να πέφτει πάνω μου και να με αλλοιώνει ψυχικά.Τον διέκοψα.Γέροντα,τώρα που μου μιλάτε,κάτι περίεργο μου συμβαίνει,κάτι με εμποδίζει.Έχει αλλάξει το μυαλό μου.Σας βλέπω κάπως...διαφορετικά.Με κοίταξε με ανησυχία.Δεν πειράζει παιδί μου,θα τα πούμε αύριο.Πάνε τώρα να ξεκουραστείς...

Είχε βραδιάσει πιά.Πήγα στο δωμάτιο μου.Ήμουν μόνος αυτήν την φορά σε ένα μικρό δωμάτιο.Έπεσα να κοιμηθώ.Δεν θα είχα κοιμηθεί πολύ,οταν ξυπνησα ανήσυχος.Κάτι με πλάκωνε στο στήθοςΚάποιος είχε μπεί μέσα στο δωμάτιο μου και με πίεζε στο στήθος.Άνοιξα τα μάτια φοβισμένοςΔεν έβλεπα τίποτα,παραμόνο τα έπιπλα.Όμως... ένιωθα την ζωντανή παρουσία που με πίεζε αφόρητα.Χριστέ μου,δεν αντέχω άλλο βγάλε τον έξω απο δώ,είπα μέσα μου.Αμέσως ενιωσα το δωμάτιο να αδειάζει απο αυτή την βαριά παρουσίαΠήγε και στάθηκε έξω απο την πόρτα του δωματίου...απειλητικά.Δέν τόλμησα να κοιμηθώ.Πέρασα πολλές ώρες ανήσυχος,με την προσοχή τεταμένη.Κάποιος ήταν έξω απο την πόρτα μου συνέχεια!Όταν ξημέρωσε πιά,μπόρεσα και κοιμήθηκα λίγο.

Μόλις ξύπνησα,κατέβηκα στην αυλή του μοναστηριού και έπεσαπάνω στον σεβάσμιο μοναχό,που είχαμε την κουβέντα χτές βράδυ για την προσευχή.Φαινόταν πολύ κουρασμένος,ξάγρυπνοςΠώς είσαι σήμερα?εισαι καλά?με ρώτησε γεμάτος αγάπη και ενδιαφέρον.Ναί γέροντα,μου έφυγε.Δεν έχω τίποτα τωρα,Ευχαριστώ,του είπα.Ένιωσα οτι αυτος ο άνθρωπος,είχε κουραστεί για μένα, προσευχόμενος την νύχτα,γιαυτό δεν μπορούσε να με πειράξει ο νυχτερινός επισκέπτης!Μέχρι σήμερα νιώθω υποχρέωση σε αυτόν τον άνθρωπο.

Την άλλη μέρα,πήγα να δω τον π. Παίσιο.Του είπα το συμβάν.Κάτσε να σου φέρω ενα πιστόλι,μου είπε γελώνταςΜπαίνει μέσα στο κελλί του και μου φέρνει ένα μικρό κομποσχοινάκι,33άρι,με 33 κόμπους,όσα τα χρόνια του Χριστού και με έναν σταυρό.Ξέρεις μου λέει, αυτό πετάει πνευματικές σφαίρες.Κάθε φορα που λές την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ,είναι σαν να πυροβολείς το διάβολο και δεν σε πλησιάζει.Πάρτο να το έχεις για άμυνα!

Χαρούμενος γιατί είχα κάτι δικό του το πήρα.Είπαμε και άλλα.Πάντοτε έφευγα απο τον γέροντα πολύ καλύτερα απο όταν πήγαινα,ξεκούραστος,με τα προβλήματα λυμένα,χωρίς απορίες,αισιόδοξος,τονωμένος ακομα και με περισσότερες όχι μόνο ψυχικές,αλλά και σωματικές δυνάμεις.Δέν υπήρχε κανένα πρόβλημα,φοβος,δυσκολία.Μόνο χαρά,σιγουριά και ευτυχία θεική.

Ξαναγύρισα στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα που με φιλοξενούσε.Ένα βράδυ,ξαναφάνηκε ο Επισκέπτης.Αυτή την φορά όμως είχα...το πιστόλι του π. Παίσιου.Μέσα στον ύπνο μου ακόμα,όταν ένιωσα την παρουσία του...πυροβόλησα.ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.Αμέσως τραβήχθηκε μακριά μου.Συνέχισα να λέω την ευχη.Πήρα θάρρος και άρχισα νατον κυνηγώ.Προχώρησα προς το μέρος του.Όταν όμως πλησίασα αρκετά κοντά του,ένιωσα την παγερή δύναμη του και κοντοστάθηκα.Ήταν πολύ πιό δυνατός απο μένα.Όρμησε κατα πάνω μου.ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.Πυροβολούσα συνεχώς τώρα,έλεγα συνέχεια την ευχή.Τράπηκε σε φυγή.Λές και τον έκαιγαν τα λόγια της ευχής.Η ευχή,το όνομα του Χριστού είχε δύναμη,όχι εγώ.

Εμένα μπορούσε να με λιώσει σαν κουνούπι στο χέρι του.Ξαφνικά μεταμορφώθηκε.Έγινε αστείος.Κοντός,χοντρός,σαν νάνος,με ένα σαρίκι στο κεφάλι,άρχισε να κάνει αστεία και να με πλησιάζει σιγα σιγα,σαν για παιχνίδι.Ξαφνιάστηκα,σχεδόν γέλασα.Όμως μόλις με πλησίασε αρκετά,ένιωθε η ψυχή μου την απειλή και την κακία και ξανάρχιζα την ευχή.Έφευγε τρέχοντας απο κοντά μου.Έτσι υπήρχε η ευχή του Ιησού σαν απόσταση ασφαλείας ανάμεσα μας.Δεν μπόρεσε να μου κάνει τίποτα,όπως στο παρελθόν που με έδερνε και ήμουν σαν παράλυτος,ανίκανος να υπερασπίσω τον εαυτό μου.Εκείνο το βράδυ,με την δύναμη του Χριστού,έτρεψα σε φυγή τον δαίμονα και τον κράτησα μακριά μου.Είχα κερδίσει μιά μάχη.

Ο πόλεμος όμως,δεν τελείωσε.Συνεχίζεται σε καθε μήκος και πλάτος της γής όπου υπαρχουν άνθρωποι.Η λύσσα του αορατου εχθρού είναι μεγάλη και θελει να τραβήξει στην κολαση όσους περισσότερους μπορεί.Την ίδια στιγμή που έχει πείσει τον σημερινό ζαλισμένο άνθρωπο οτι δέν υπαρχει,τον έχει ρίξει με τα μουτρα στην λατρεία της υλης και του πλουτου του οποίου ειναι κλειδοκράτωρ!Τον εχει ρίξει στον αποκρυφισμο, στην μαγεία,στα μεντιουμ και την μασωνία και καθε είδους παραθρησκεία που είναι τα παιδιά του,και του σιγοψυθιρίζει το αιώνιο ψέμα που είπε και στους πρωτοπλάστους μεσα στην Εδέμ...ποιός θεός?Δεν υπάρχει θεός,δεν είναι.Εσείς είστε θεοί,ο άνθρωπος είναι θεός αρκεί να με ακούσετε,αρκει να κάνετε ότι σας πώ.Πότε με τέχνη και μαεστρία,δώρα και υποσχέσεις,πότε με φοβέρες και απειλές θέλει να παρασύρει τους πάντες στον όλεθρο.Ο Χριστός όμως,είναι παντοδύναμος.Τον έχει συντρίψει για χάρη μας πάνω στον σταυρό!Αρκεί εμείς,να μη λοξοκοιτάμε και φερόμαστε πολύ ανόητα και αχάριστα...